اختصاصی دکل پرس؛در حالی که انتظار می‌رفت پروژه توسعه پلیمر کنگان ویترین خودکفایی در زنجیره ارزش پروپیلن کشور باشد، بررسی صورت‌های مالی منتهی به شهریور ۱۴۰۴، از یک فاجعه تمام‌عیار پرده می‌برند. شرکتی که قرار بود ثروت‌آفرین باشد، اکنون در باتلاق بدهی‌های میلیاردی و عقب‌ماندگی‌های نجومی دست‌وپا می‌زند.

کالبدشکافی یک بحران؛ اعداد دروغ نمی‌گویند

بر اساس اسناد حسابرسی‌شده، ترازنامه این شرکت حکایت از یک فروپاشی تدریجی دارد. ثبت ۱۹۰ میلیارد تومان زیان خالص در کنار بدهی انباشته‌ای که مرز ۴,۵۰۰ میلیارد تومان (۴.۵ همت) را رد کرده، زنگ خطر را برای سهامداران و هلدینگ بالادستی به صدا درآورده است.

لاک‌پشت در مسیر توسعه؛ پیشرفت ۲ درصدی پس از ۲ سال!

در حالی که طبق برنامه زمان‌بندی، پروژه باید نیمی از مسیر ساخت را طی می‌کرد، آمارهای واقعی شوکه‌کننده‌اند:

پیشرفت فیزیکی: کمتر از ۱۲ درصد

پیشرفت واقعی: حدود ۲.۵ درصد

این یعنی با گذشت بیش از ۲۴ ماه از کلنگ‌زنی، پروژه عملاً در نقطه صفر باقی مانده است. سوال اینجاست: هزینه‌های هنگفت صرف شده دقیقاً کجا هزینه شده است؟

حقوق‌های نجومی برای پروژه‌ای که وجود ندارد!

یکی از عجیب‌ترین بندهای صورت مالی، مربوط به هزینه‌های پرسنلی است. در حالی که کل کارکنان شرکت تنها ۱۶۵ نفر هستند، مبلغ ۱۵۸ میلیارد تومان برای حقوق و دستمزد در شش ماهه اخیر ثبت شده است. پرداخت چنین مبالغی در پروژه‌ای که پیشرفت آن نزدیک به صفر است، نشانه‌ای آشکار از سوءمدیریت و نبود نظارت سیستمی است.

تعهدات ۱۱ همتی؛ بدهی به پیمانکاران گلوگاه تولید

پلیمر کنگان نه تنها در بخش داخلی، بلکه در تعامل با ذینفعان نیز شکست خورده است. بدهی ۱۱ هزار میلیارد تومانی به ۸ شرکت پیمانکاری و مشاور، اعتماد بخش مهندسی کشور به این پروژه را سلب کرده است.

تیغ دو لبه قراردادهای ارزی

قرارداد ۱۳۱ میلیون یورویی با شرکت ایران آروین که تنها در یک قلم، تعهدی ۷۵۲ میلیارد تومانی (بر اساس نرخ ارز فروردین ۱۴۰۴) ایجاد کرده، تیر خلاصی بر پیکر نیمه‌جان نقدینگی این شرکت است. بدون تزریق منابع مالی عظیم و تغییر ساختار مدیریتی، این قراردادها تنها به حجم بدهی‌های معوق اضافه خواهند کرد.

چرا صندلی‌های مدیریتی لرزان نیست؟

اصرار بر ابقای مدیرانی که کارنامه آن‌ها چیزی جز زیان انباشته و توقف پروژه نبوده، شائبه‌های بسیاری را ایجاد کرده است. پلیمر کنگان اکنون نه یک طرح توسعه‌ای، بلکه به یک سیاه‌چاله مالی تبدیل شده که بودجه‌های پتروشیمی جم را می‌بلعد.

آیا نهادهای نظارتی و مجمع عمومی صاحبان سهام، پیش از فروپاشی کامل این طرح راهبردی، به این فاجعه مدیریتی ورود خواهند کرد؟